Fanfic

[Fic]Shaman :: X-mas with you 3

posted on 28 Oct 2006 16:01 by carrotkung in Fanfic

[Fic]Shaman :: X-mas with you 1ตอนแรก

[Fic]Shaman :: X-mas with you 2ตอนสอง

ไม่ได้ดอง.. เพียงแต่ไม่ได้ลงซะที

PS" อย่าไปถามว่าไวเบรเตอร์คืออันหยังนะ!!

=============================================

<<<<<<3>>>>>

ความหนาวเย็นเข้าปกคลุมรอบข้างตั้งแต่ก้าวออกมาจากอาคารสูง ลมหายใจอุ่นเป็นไออย่างเห็นได้ชัด

นัยน์ตาสีทองมองแผ่นหลังของร่างสูงที่เดินนำสวบๆไปโดยไม่หันมามองตั้งแต่ออกมาจากโรงแรมแล้ว

"โฮโรโฮโร" ร่างเล็กเรียกเสียงแผ่วเบา

"หือ?" ร่างสูงส่งเสียงถาม ยังคงเดินต่อไป

"ไวเบรเตอร์คืออะไร"

คนถูกถามชะงัก ใบหน้าที่กลายเป็นสีหันควับมาสบตาคนถาม

"นายจะรู้ไปทำไม" โฮโรโฮโรกัดฟันถาม

"แล้วมันคืออะไรล่ะ" เร็นวิ่งเข้ามายืนข้างร่างสูง ดวงหน้าเล็กจ้องมองอีกฝ่าย

เด็กหนุ่มชาวไอนุเบือนหน้าแดงก่ำหนี

"รู้ไปก็ไปก็ไม่ได้อะไร" โฮโรโฮโรเริ่มเดินต่อ

คิ้วเรียวมุ่น ไม่พอใจกับคำปฏิเสธ ก่อนรีบเดินตามโฮโรโฮโรไป....


"จับมือ"

"ไม่"

"จับมือไม่ได้หรือไง"

"ไม่"

"ทำไมล่ะ"

"อย่ามาจับน่าเร็น"

เร็นพยายามจับมือที่คอยสบัดหนีของโฮโรโฮโร แต่ยังไงๆมือเล็กทั้งสองข้างก็ไม่สามารถจับมืออีกฝ่ายได้อยู่ดี

"โฮโรโฮโร!" เร็นเรียกเสียงสูง "จับมือไม่ได้หรือไง"

ร่างบอบบางทุบโฮโรด้วยตุ๊กตาหมีแพนด้า

"ก็บอกว่าไม่ได้~~" โฮโรโฮโรตอบลากเสียง

"ทำไมล่ะ" เร็นเถียง "ลูกผู้ชายไม่พูดอะไรที่ไม่มีเหตุผล... ดังนั้นขอเหตุผลด้วย"

คำพูดนั้นทำเอาโฮโรชะงัก

"ก็~~...." ร่างสูงมองหาเหตุผลไปเรื่อย "มัน..."

"มันไม่เห็นเกี่ยวกับไวเบรเตอร์ซะหน่อย"

โฮโรโฮโรแทบสะดุดล้มเพราะคำพูดของอีกฝ่าย

"เร็น!!!"

เร็นโยกหัวไปมาอย่างไม่สนใจ รีบคว้ามือร่างสูงมาจับไว้ก่อนจะยิ้ม

"เอาละ ไม่เถียงแล้วไปเถอะ..."

โฮโรโฮโรหัวเราะเบาๆ นี่ตกลงรู้หรือม่รู้กันแน่นะว่า ไอ้ไวเบรเตอร์มันคืออะไร... ทำท่าเหมือนจะแกล้งกันงั้นแหละ...

...แต่นี่แหละที่ทำให้น่ารัก....


"โฮโรโฮโร นั่นเมเด้นหรือเปล่า" นิ้วเรียวเล็กชี้ตรงไปยังภาพตรงหน้า

เด็กสาวผมสีเงินสวย ในชุดสีขาวชมพู ใบหน้าขาวเนียนยังคงคุ้นตา หากแต่ผมที่เคยยาวสลวยนั้นกลับสั้นแค่บ่า


"แต่ผมสั้นจังนะ ใช่เมเด้นเหรอนั่น" ร่างสูงเพ่งมอง

"ฮื่อ ใช่น่า" เร็นตอบ "ไปทักทายมั้ย?"

ร่างบางถามแต่ไม่รอฟังคำตอบกลับเดินนำไปก่อนแล้ว

"อ้าว เฮ้ย เดี๋ยวสิ" โฮโรโฮโรรีบคว้าข้อมือเล็กไว้

"ไม่อยากไปทักเหรอ?" เร็นเอี้ยวคอถาม

"ฮื่อ... งั้นมั้ง" เด็กหนุ่มตอบ "คือ... ตอนนี้อยากอยู่ด้วยกันสองคนนะ"

คนพูดก้มหน้าเกาหัวแกรกๆ มันที่จับข้อมือเล็กไว้เริ่มคลายออก ดวงหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพู

ร่างเล็กอ้าปากค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง จับมือคนหน้าแดงแน่น ก่อนจะตอบรับง่ายๆ

"อื้อ"


เร็นดึงผ้าพันคอให้สูงขึ้นถึงปลายคาง โฮโรโฮโรล้วงกระเป๋าด้วยมือข้างที่ว่าง ฝ่ามือของทั้งสองสัมผัสกันผ่านถุงมือแสนอุ่น โฮโรจังมืออีกฝ่ายไม่ปล่อย

รองเท้าสีดำย่ำไปตามพื้นสวนสาธารณะที่กลายเป็นสีขาว

ดวงไฟสีส้มที่ตั้งห่างกันเป็นระยะ ยังคงส่องแสงให้ความสว่างกับผู้คนที่อยู่ในสวน

เร็นทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ของสวนสาธารณะ ไอนิดๆเหมือนไม่สบาย ก่อนสบเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าของคนข้างกาย

ผู้ถูกสบตามองหน้าของร่างเล็ก ใบหน้าเล็กได้รูป ใบหน้าสีขาวทำให้แก้มสีชมพูดูสวยขึ้น

ดวงตาสีทองสวยเหมือนเวทมนตร์ที่ทำให้ไม่อยากจะมองไปทางอื่น

ริมฝีปากเรียวเล็กที่ชุ่มชื่นน่าสัมผัสตลอดเวลา

หนุ่มชาวไอนุยกมือขึ้นสัมผัสแก้มคนตรงหน้า ถึงจะใส่ถุงมือ แต่ก็รู้ได้ว่าหากถอดถุงมืออกจะรู้สึกอย่างไร

เด็กหนุ่มชาวจีนกระพริบตาปริบๆ ที่อยู่ๆก็มาจับแก้มกันซะอย่างนั้น แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ร่างบางยิ้มให้

คนรับรอยยิ้มก้มลงหน้าผากแตะกับหน้าผากอีกฝ่าย นัยน์ตาทั้งสองคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงนิ้ว

ดวงหน้าของเร็นเริ่มสีเข้มขึ้น หัวใจของโฮโรเริ่มเต้นเร็ว

ริมฝีปากที่น่าหลงใหลนั่น เพียงแค่เข้าไปใกล้อีกนิด ก็จะได้สัมผัส...

ปากเรียวเล็กขยับคล้ายจะพูด ถึงจะไม่มีความหมายอะไร แต่ดันทำให้หนุ่มชาวไอนุสะดุ้งเมื่อนึกถึงคำพูดเสียงสูงของเร็น

' ไวเบรเตอร์คืออะไร '

' ไวเบรเตอร์ '

ร่างสูงชักมือและหน้าออกห่าง ทำเอาเร็นตกใจด้วย

"เป็นอะไร โฮโรโฮโร" เร็นถาม แปลกใจกับปฏิกริยาของโฮโรโฮโร

"ปะ.. เปล่าๆ เดี๋ยว... เดี๋ยว เดี๋ยวไปซื้อโกโก้ร้อนมานะ มันหนาวแล้ว" โฮโรโฮโรมาข้ออ้าง ก่อนจะเดินไปโดยไม่ฟังความเห็น


ไวเบรเตอร์... ทำไมต้องคิดถึงไอ้นั่นด้วยนะ!!

โฮโรโฮโรทรุดลงนั่งยองๆข้างตู้ขายโกโก้ มือทั้งสองกุมหัวเครียด คิ้วย่นโกรธตัวเองจริงๆ....

"โฮโรโฮโรคุง" เสียงเล็กๆเรียกจากด้านหลัง ผู้ถูกเรียกเอี้ยวศีรษะไปดู

"อ๊ะ เมเด้น!!" ร่างสูงลุกพรวดหันไปมองให้ชัดๆ "เมเด้นจริงๆด้วย"

เจ้าของชื่อยิ้มก่อนจะทักทาย "สวัสดีจ้ะ"

"อ่ะ... สวัสดีแฮะๆ" โฮโรเอ่ย "ทำไม... ไปตัดผมซะละ"

เด็กสาวจับผมของตัวเองก่อนจะยิ้มอีกครั้ง

"อกหักนะ"

"หะ.. หา!?!" โฮโรโฮโรร้อง "ใครจะหักอกเมเด้นได้ คนคนนั้นคงโง่มากๆเลยนะ น่ารักออกขนาดนี้?"

"ขอบคุณนะ" เมเด้นกล่าว "แต่คนที่เขารัก... น่ารักกว่าฉันอีก" รอยยิ้มที่สดใสดูห่อเหี่ยวลง

"เม.... เมเด้น" โฮโรโฮโรไม่รู้จะทำยังไง "ใจเย็นน่า นายคนนั้นเขาคงไม่ใช่พรมลิขิตของเธอนะ"

"พรมลิขิตของเธอนะ อาจจะยังไม่ถึงเวลา หรืออาจจะหายกันไม่เจอก็ได้... ดังนั้นอย่าเพิ่งเศร้านะ ยิ้มหน่อยเถอะหน้าออกจะสวย อย่าห่อเหี่ยวสิน่า"

โฮโรโฮโรล้วงเหรียญในกระเป๋า กดเอาโกโก้ร้อนจากตู้มา2แก้ว ก่อนหยื่นให้เมเด้น

"ขอบคุณค่ะ" เมเด้นกล่าว รับแก้วกระดาษนั้นด้วยมือทั้งสองข้าง

โฮโรโฮโรชนแก้วของเด็กสาวเบาๆ

"ขอให้เจอรักใหม่เร็วๆ ขอให้คนรักเธอครือๆฉันนะ" โฮโรโฮโรฉีกยิ้ม กระดกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวโดยไม่กลัวร้อน

"ขอบคุณโฮโรโฮโรคุงมากเลยน่ะ... ถ้ารักใหม่ของฉันเป็นเหมือนโฮโรโฮโรก็คงดี .... "

รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นอีกครั้ง โฮโรโฮโรเกาท้ายทอยหัวเราะแฮะๆ"น่าอิดฉาเต๋าเร็นมากเลยนะ"

ร่างสูงอ้าปากค้าง เร็น! เขาลืมเร็นไปเลย!

"หวา! อ๊ะ เมเด้น บ๊ายบาย แล้วเจอกันใหม่นะ" โฮโรโฮโรกล่าวรีบๆ โดนแก้วทิ้งลงถังขยะข้างตู้แล้ววิ่ง

"จ้ะ บ๊ายบายจ้ะ แล้วเจอกันใหม่" เมเด้นโบกมือลาไล่หลังพร้อมรอยยิ้ม

เด็กหนุ่มโบกมือตอบโดยไม่หันกลับมามอง


"ดูแลพรมลิขิตจองเธอดีๆนะ" เด็กสาวกล่าวอย่างแผ่วเบา เมื่อโฮโรโฮโรลับตาไป


โฮโรโฮโรวิ่งมาสุดกำลัง เขาหอบนิดๆ มือวางบนอกตัวเอง หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างที่รู้ได้

ม้านั่งสีเคยมีคนนั่งอยู่ ตอนนี้ไร้ซึ่งคน มีเพียงตุ๊กตาหมีขาวดำตัวเดียว

กับซองจดหมายสีชมพูที่ใส่ตั๊วโรงแรม

'โฮโรโฮโรคนบ้า!'

ลายมือหวัดๆ บนซองกับประโยคแทงใจ ทำเอาคนอ่านอึ้ง

นี่เขาทำผิดอะไรอีกเนี่ย? แต่มันไม่ใช่เวลามาคิดอย่างนั้น ร่างสูงคว้าตุ๊กตาหมีขึ้นมา มองซ้ายมองขวา

เร็นจะหนีไปทางไหนนะ แต่แล้วก็ได้คำตอบเมื่อมองที่พื้น....

รอยเท้าเป็นทางบนพื้นนำเขาไปยังต้นไม้หลังม้านั่ง ร่างสูงย่นคิ้ว

คงไม่โง่ขนาดทิ้งร่องรอยไว้หรอกนะ...

....หมอนี่ตั้งใจทิ้งรอยเท้าไว้ให้ตามไปหรือเปล่านะ ? หรือจะโง่จริง

แต่ยังไง ๆ ตอนนี้มันก็ไม่สำคัญ โฮโรโฮโรตามรอยเท้าไปหยุดใต้ต้นไม้ใหญ่

ก่อนเริ่มปีนขึ้นไปอย่างแม่นยำ

"หยุดอยู่ตรงนั้น" เสียงดังจากข้างบนสั่งลงมา

เด็กหนุ่มผมสีฟ้าหยุดอยู่ที่กิ่งที่ใกล้ตัวตามที่สั่ง

ดวงตาสีอำพันสงบนิ่งมองลงมายังเบื้องล่าง

คนที่นั่งอยู่สูงกว่านัยน์ตาไม่แสดงความเห็นใดๆสบกับนัยน์ตาที่แฝงความเป็นห่วง

"เร็น... ขึ้นไปทำไม"

"........."

"เร็น"

"....นายสนด้วยเหรอ"

"สนสิ! นายเป็นแฟนฉันนะ"

"แฟนเหรอ? แล้วถ้าฉันไม่ใช่แฟนนายล่ะ" เร็นถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หา?... กะ... ก็" ไม่เข้าใจที่เร็นพูด ก็เป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ ? ทำไมต้องถามอย่างนั้น

"นายก็คงไปห่วงเมเด้นสินะ" น้ำเสียงที่เคยเรียบเฉยเริ่มมีอารมณ์

"หา? เมเด้น?"

"ใช่สิ! ฉันมันไม่น่ารักเหมือนเมเด้นนี่" เร็นพูดด้วยความไม่พอใจ

"หา ? เดี๋ยวสิเดี๋ยว" โฮโรโฮโรอยากให้เร็นหยุด เขาไม่เข้าใจที่เร็นพูด

คือ เร็นไปเห็นที่เขาคุยกับเมด้น ? เหรอ ก็ไม่เห็นมีอะไรตรงไหนนี่

"เลิกกับฉันไปคบเมเด้นแทนดีกว่าใช่มั้ยล่ะ!"

"เฮ้ย! เดี๋ยว ฉันพูดตอนไหนว่าอยากคบเมเด้นมากกว่านาย"

" 'ขอให้คนรักเธอคือฉันนะ' ไปสารภาพรักเมเด้นเป็นไงบ้างล่ะ" เสียงเริ่มดังขึ้น

" 'ขอบคุณนะ รักใหม่ฉันเป็นโฮโรโฮโร' ไงล่ะ ฝ่ายนั้นก็ตกลงนี่" ร่างบางกอดอก คิ้วขมวดแสดงสีหน้าไม่พอใจ

"เดี๋ยวนะ ฉันไปบอกรักเมเด้นตอนไหน" โฮโรโฮโรถามอย่างสงสัย ก้าวขายาวๆปีนขึ้นไปต่อโดยไม่สนคำห้ามของเร็น

"หยุด! ห้ามขึ้นมานะ!!" เร็นร้อง แต่เมื่อคนข้างล่างไม่ฟัง ก็คว้าเอาหิมะใกล้มือมาปาใส่

"เร็น!!" โฮโรโฮโรร้องลั่น ยกแขนขึ้นป้อง "ลงมาเถอะ!"

ร่างสูงรีบปีนขึ้นให้เร็วที่สุด ในขณะที่เร็นโวยวาย แล้วพยายามปีนหนีขึ้นไปอีก

แต่... ก้าวพลาด

ร่างเล็กหงายหลังหล่นวูบลงมา สิ่งที่มองเห็นคือกิ่งก้านมากมาย กับท้องฟ้าสีดำข้างบน

เร็นอยากจะคว้ากิ่งไม้สักกิ่งไว้ แต่มันไม่ทัน ร่างบางปิดตาสีทองลง

หมับ!

"เฮ้อ... เซฟ" โฮโรโฮโรถอนหายใจ มองร่างที่รับเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว

"หลับตาปี๋เลยนะ" โฮโรหัวเราะคิก เร็นลืมขึ้นช้าๆ ทีละข้าง เมื่อทรงตัวหใดีแล้วก็เกาะมืออีกฝ่ายที่โอบเอวตัวเองไว้ออก

"บอกแล้วว่าให้ลงมา เรื่องปีนต้นไม้นี่ฉันเก่งกว่านะ" โฮโรว่าอย่างร่าเริงก่อนที่น้ำเสียงนั้นจะหนักแน่น

"แล้วฉันก็ไม่เคยบอกรักเมเด้นด้วย" ร่างสูงวางมือลงบนลำต้นของต้นไม้ใหญ่ทั้งสองข้าง กักร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขน

"โกหก" เร็นกล่าวน้ำเสียงเรียบ ไม่มีแววตื่น

"แล้วฉันไปบอกรักเมเด้นตอนไหนเนี่ย"

" 'ขอให้คนรักเธอคือฉัน' นั่นไม่เรียกว่าบอกรักเหรอ"

โฮโรโฮโรเงียบ ป้อนข้อมูลเข้าสมอง ตรองดูอีกที แล้วเอ่ย

"ขอให้คนรักใหม่'ครือๆ' ฉันนะ... 'ครือๆ' ไม่ใช่'คือ'... ครือๆที่แปลว่าเหมือนนะ" โฮโรโรโฮโรอธิบาย

"ครือๆ?"

"อื้อ นั่นแหละๆ นายนะฟังผิดเอง"

"โกหก"

"แน๊! โกหกอะไรเล่า"

"ตอนนั้นนายชอบเมเด้น"

"แต่ตอนนี้ชอบเร็น แล้วเรียกฉันว่าโฮโรโฮโรซะทีได้มั้ย เรียกฉันว่านายตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ"

"............. ไม่ยอมเอาโกโก้มาให้ฉัน แต่ซื้อให้เมเด้นได้ บอกว่าจะซื้อมาให้ ไหนล่ะ?"

"คือ..." จะบอกยังไงละ ว่าเขาปลีกตัวออกไปเพราะอายเนี่ย

"อายนะ"

"อาย? เกี่ยวอะไร คนไร้เหตุผล!!"

"ฉันอายนายเร็น! แล้วกลัวว่าถ้าอยู่กับนายนานๆฉันจะจูบนาย แล้วอาจจะ... อาจจะ... อาจจะทำต่อจากที่โรงแรมก็ได้!"

เร็นมองตาค้าง มือเล็กกอดเข้าที่คอคนสูงกว่า หลับตาพลิ้ม

สัมผัสอ่อนหวานอันแผ่วเบาที่ริมฝีปาก

ทำเอาผู้ถูกกอดตะลึง เมื่อถูกผละออกแล้วนิ้วเรียวยาวแตะที่ริมฝีปากของตน

"เร็น... นี่นาย... จูบฉันเหรอ" โฮโรโฮโรถามเหมือนไม่แน่ใจ ค่อยๆปล่อยมือออกจากริมฝีปากตัวเอง

ผู้ที่เป็นฝ่ายจูบยิ้ม ผงกหัวเป็นการตอบรับ

".... ฉันต้องฝ่ายจูบนายสิ...."

"........"

"ขอจูบอีกทีได้มั้ย?"

โฮโรโฮโรไม่รอคำตอบ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ร่างเล็กปรือตาลงช้าๆ

จมูกสัมผัสกัน อีกเพียงนิดก็จะได้จูบ...

"ฮ... ฮัดเช้ย!" เร็นจาม ปกมือปิดปากแทบไม่ทัน

"สะ.. สงสัยจะเป็นหวัด"

"หวัดเหรอ?" ร่างสูงทวน

"ผมไม่แห้งนะ... ตั้งแต่ก่อนออกจากโรงแรม" เร็นลูบผมตัวเอง

"หา! ไม่บอกละ!!"

"ก็ นายฟังไหมล่ะ"

"ขอโทษ"

"งั้นกลับกันเถอะ" คว้าร่างเล็กมาอุ้มไว้ก่อนจะกระโดดลงมาไม่มีบอกกล่าว

เร็นหน้างอลงเล็กน้อย เสียดายอยากจะทำต่อ

"เสียดายเหรอ ไว้กลับถึงบ้านจะทำให้อุ่นขึ้นนะ" กระซิบแผ่วเบา ก่อนเป่าเบาๆที่ข้างหู

ทำเอาดวงหน้าเร็นกลายเป็นสีแดงก่ำ

"บ้า!"

===========================================

เผื่อสงสัยทำไมเพิ่งแปะ? ..ไม่ชอบ"ทิ้ง"ค่ะ ถึงช้าก็จะแปะ (ด้านอานะ)

posted on 16 Mar 2006 17:19 by carrotkung in Fanfic

เรื่องสั้น

- Red thread

เรื่องยาว

- X-mas with you(HoroRen) : 1 , 2, 3

- Under the star(HaoLyserg)


edit @ 2006/10/28 16:02:01